StadsWeb

Stad meer dan droag brôôd

Content

StadsWeb

Jan van 't hoekie

Op Flakkee spreeke de meeste maasun un dialect. Elk durp heit dan aak nog verschillen in uutspraek. Op un Stadse seit mag dan aak de Stadse tael niet vergeete worre. Dus komt tur aan om de zoveul tiet un Stads stikkie.

----------

Hut EK voetbal staet weer voor de deur, de gekte in oens landje breekt weer los. Hele straeten binne versierd, op Stad is ter nog niks tezien van die gekte, kiek dat komt omdat Stadtenaeren nugtere maasun binne.

Noe mit al dat mooije weer ken de zwembroek of zwempak weer uit de kast. Je ken noe terecht op hut Stadse strandje, vroegur gienge we op hut gors of op hut hoad zwemme.

Vóór schooltied deje we roend deze tiet knikkure. Vroegur had je un soort kalk knikkurs, die meestal bruun ware. Als je dur per oengelok op trapte, wier deze helemael verpulverd.

Kwas van de weeke op bezoek bie mun zuster in de Plaete, in toen gieng hut zomar over vroegur. Die had nog un ouwd stikkie uut de krangte laage, un reimpie ovur brokken van Hangs de Ruuter. Tis dan wel Plaets mar kwil jeulle dit niet onthouwe.

Iedereen heit ut ter over We ha wee un wienkel waer je terecht kan voor je daegelukse diengun. Vroegur hadde we wel meer dan vuftug maasun op ut durp die daer een boterham uut probeerde te haelen. Iedereen had zun eige specialteiten.

Tegenwoordig wordt er veul aan sportvisse gedaen. De meest luxe waarphingels en meulens binne binae voor iedereen te kaap. Vroegur was dat arus. Ten eerste waare er nog geen waarphingels en ten tweede, als ze dur waare geweest, kon de geweune man die niet betaele.

"Opa, wiele ha veul spullen in huus voor de kerst hè. Mar hoe vierde u vroegur kerst?" vraagt mun kleindochtur an mien. Ik neem mun kleindochtur op schoot in begin te vertelle.

Mun Moedur haalde vroegur altied boodschappen in de kruijenierswienkel van Verwoerd un aantje verdur an de meulendiek. Mun moedur betaelde de boodschappen nooit geliek, mar liet ze opschrieve in betaelde dan an hut einde van de weeke de rekenieng.

Tjonge tjonge wat un gedoe allemaele, mar hut haentje is weer terug gezet op den toren. Dur most un grote hijskraene an te pas komme, in netuurluk van die haage heren der bie.

Mun ouwe buurman Wullen van Saar, had 't er soms lol in om weg te kruepen als zun vrouw Gieltje even weg was om wat boodschappen te haelen.