StadsWeb

Stad meer dan droag brôôd

Content

StadsWeb

StadsColumn

Op deze website mag een pittige column natuurlijk niet ontbreken. Van september 2005 tot begin september 2007 heeft Joost van de Putte deze taak op zich genomen. Daarna ging Sundaygirl tot mei 2009 als vaste columnist in op zaken die haar bezig hielden. Sinds 2011 moeten we het zonder columnist stellen. Vindt u het leuk om dit te doen? Stuur dan een e-mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

----------

Als je wint, heb je vrienden. Rijen dik, echte vrienden. Als je wint nooit meer eenzaam zolang je wint... Behalve als je in de Nederlandse politiek werkzaam bent dan.

Het is verkiezingstijd. Dubbel verkiezingstijd. Het kabinet is uit de kast gekomen en de gemeente moet regelmatig afgerekend worden op haar beleid van de afgelopen vier jaar.

Iemand moet altijd de schuld hebben. Iemand. We leven in een schuld-wereld. Toeval mag niet bestaan, alles moet te verzekeren zijn. Verzekeren is het afkopen van verantwoordelijkheid voor schuld.

We hebben wat met ze te stellen; de jeugd van tegenwoordig. Ze weten niet meer hoe het hoort, manieren zijn 'old school', je eigen ding doen is the way to go!

Beste kinderen,
De Sint, oud en helaas begiftigd
met een minder dan perfect gehoor,
werd gekweld door boze geruchten
en vroeg derhalve eens wat door.

Ik merkte vandaag dat ik feitelijk vergroeid ben met mijn mobieltje. Zónder ga ik de deur niet uit, domweg, omdat als er wat met onze kinderen gebeurt, ik bereikbaar wil zijn.

Vorige week was er weer zo een bezoek van de gemeenteraad aan Stad. Een goed opgezette avond met ruimte voor iedereen om te zeggen wat hij dacht. Maar tussen alle discussies zat ik me te verwonderen om wat er nu allemaal nìèt gezegd werd.

Heel werkend Nederland is in rep en roer. Er gaat namelijk gemorreld worden aan de pensioenregeling. We kunnen allemaal dag zwaaien met ons handje naar de regeling zoals de pensioenada's van nu, die toen bedacht hebben. Nu maar hopen en bidden dat we iets fatsoenlijks terug krijgen.

Sommige dingen zijn zo duidelijk dat je hen pas laat beseft. Terwijl de ene na de andere expert denkt en schrijft over de oorzaken van diverse rampen die ons bedreigen, is de waarheid, zoals zo vaak, versuffend kernachtig.

Wat als de feitelijke "leiding" van de wereld bij de vrouw lag. Hoe zou ons dorp, onze samenleving of wereld er dan uitzien?