StadsWeb

Stad meer dan droag brôôd

Content

StadsWeb

StadsColumn

Op deze website mag een pittige column natuurlijk niet ontbreken. Van september 2005 tot begin september 2007 heeft Joost van de Putte deze taak op zich genomen. Daarna ging Sundaygirl tot mei 2009 als vaste columnist in op zaken die haar bezig hielden. Sinds 2011 moeten we het zonder columnist stellen. Vindt u het leuk om dit te doen? Stuur dan een e-mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..

----------

Ik heb mij als Eva in het paradijs gewaand!!! Het was fantastisch, geweldig en zo leuk! Wat ik nou bedoel? Ik zal bij het begin beginnen.

Politiek is niets voor mij. Ik ben daar niet goed in. Ik heb wel eens een sporadische mening, maar met een paracetamolletje en even aanzien zakt dat dan doorgaans vrij snel weer af.

Ik heb een nieuwe cd via internet besteld. Ik ben er helemaal weg van. Het is een cd ingezongen door straatmuzikanten en koortjes van overal ter wereld. Geen beroemdheden maar Jan of Janny met de pet.

Lieve Sundaygirl, ik ben niet zozeer een spijtoptant als wel een nostalgicus. Ik hou van het alfabet en van het dorp en ik geniet ervan die twee te combineren. De Stadscolumn is daartoe een aangename plaats.

Ik zou u vandaag (en de komende twee weken) kunnen vergasten op reeds uitgesproken zinnen en teksten die de laatste dagen na Koninginnedag veelal uitgesproken of opgeschreven zijn.

Het lijkt mij zo dat hier op Stad steeds minder getolereerd wordt van elkaar. Hard tegen hard en de criticaster vaart er wel bij. Wat bedoel ik nou precies??

Door omstandigheden is mijn normaal rijkelijk vloeiende inspiratie tot een (hopelijk tijdelijke) stop gekomen. Daarom verveel ik u voor deze ene keer met feitjes, die er verder toch niet toe doen.

Tegenwoordig niet meer uit het huishouden weg te denken. Waar vele jaren geleden bijna een heel huis aan ruimte nodig was om één computer te herbergen, zijn de computers nu nog geen liniaal lang en een paar centimeter dik.

Ik heb onlangs voor het eerst het werk van kanker en de gevolgen ervan, van redelijk dichtbij mogen/moeten meemaken. Helaas heeft diegene het niet overleefd.

Hoe zou ik het vinden als morgen of volgende week mijn buurman aan de deur staat, om mij vervolgens mede te delen, dat vanaf dat moment mijn huis voortaan van hem is en dat ik het met hem moet delen.