StadsWeb

Stad meer dan droag brôôd

Content

StadsWeb

StadsColumn

Op deze website mag een pittige column natuurlijk niet ontbreken. Van september 2005 tot begin september 2007 heeft Joost van de Putte deze taak op zich genomen. Daarna ging Sundaygirl tot mei 2009 als vaste columnist in op zaken die haar bezig hielden. Sinds 2011 hebben we het zonder columnist stellen, maar in maart 2021 is de vergulde haan op de Stadse kerktoren die soms hoog van de toren blaast.

----------

Enkele columns geleden heb ik opgeroepen om de wapens op te nemen in de groeiende spanning tussen ons mooie dorp en de Bommelaars. Ik kan u mededelen dat de vorming van een dorpsmilitie behoorlijk voorvarend verloopt.

De plee heit aak un flienke veranderieng oendergaen, stoend die vroegur an de slootskant buuten, teguwoordig staet tie in huus mit alles der op in dur an. Dur binne nog al wat verhaeltjes over, dus lees verdur.

Terwijl ik dit stukje schrijf, zweeft mijn echtgenote ergens boven de Atlantische Oceaan op weg naar New York. Ik ben dus een beetje nerveus, want ik heb een vliegangst die groter is dan het ego van Nicolas Sarkozy.

Hoewel ik het dagelijks van harte aan mensen aanbeveel, heb ik zelf een ontzettende hekel aan zwemmen. Oh, het is zo een gezonde sport, maar oh, je wordt er zo koud en nat van.

Koninginnedag was vroegur een groot feest op hut durp, iedereen dee mee mit de spelletjes. Hut durp was versierd, zelfs mit un erepoorte bie de meule in bovun an de Voorstraete. In de Stadse meziekvereniging blies zun neutje mee.

We hebben ooievaars op Stad. Ik heb ze niet gezien, maar uit betrouwbare bron heb ik gehoord dat ze een nest aan het bouwen zijn. Bovendien is het in de bevolkingsgroei van de laatste maanden ook duidelijk te merken.

Tis bienae weer paesen. Jae dan veranderde der nog al wat vroegur. De kachel gieng uut, die wier schoongemaekt in gepoest, hut puppie uut de schouwe in het rooije pepier dur voor dus geen waarmte meer op un kouwen aevond.

Het leven van een columnist gaat niet altijd over rozen. Het is allemaal al erg genoeg als je je keuken laat verbouwen. De rommel, het stof, het niet meer kunnen koken voor twee bloody weken, het stof, de rugpijn, het stof.

Onlangs was ik op visite in Den Haag, wandelde ik over het trottoir en groette ik een voorbijganger. Hij keek me geïrriteerd aan en wandelde verder. En ik kreeg heimwee naar Stad. Op straat groet je elkaar, zo hoort dat.

Veul maasen hadde een stikkie groend waer ze groente op verbouwden. Die groend huurde ze van de kaareke. Noe binne der nog wel stikkies groend die ja kan huure mar de animo is stikken minder hak hoore zaage, in toch is hut harstikke leuk om te doen.

Liefde is verwondering. En liefde komt altijd onverwacht. Nooit had ik bijvoorbeeld verwacht zo een lieve vrouw tegen te komen als degene die inmiddels met me getrouwd is.

Een aantal mensen heeft de laatste tijd last gehad van de onderbuik. Dat weet ik niet zozeer vanuit mijn werkzame bestaan, maar meer vanuit de geluiden die ik de laatste tijd nogal eens hoor.

We staen dur niet meer bie stil mar de televisie is noe un schemurlamp geworre. Van sogguns vroeg tot saevens laet staet dat dieng an. Soms is tur tussen de reclames nog wat te zien aak.

Een schot klonk. Haar hart leek te stoppen toen ze achter een auto dook die voor een logerij geparkeerd stond. Uit het zeiljacht klom de man die ze zojuist in de kajuit had aangetroffen...